1 Маскіль. Асафа. Чаму, Божа, Ты адпіхнуў нас да скону, няўжо ўзгарэўся гнеў Твой на авечак пашы Тваёй?
2 Успомні пра сход Твой, якім Ты завалодаў ад пачатку. Ты адкупіў жазло спадчыны Тваёй, гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
3 Узнясі крокі Твае да вечных руін: усё знішчыў непрыяцель у святыні.
4 Равуць тыя, што ненавідзяць Цябе, пасярод сходу Твайго; усклалі яны знакі свае як знакі [перамогі].
5 Яны прыпадобнілі сябе да тых, што высока ўзносяць сякеру ў лясным гушчары.
6 Разбілі яны дзверы яе ўшчэнт; зруйнавалі бердышамі і сякерамі.
7 Падпалілі яны агнём свяцілішча Тваё, ганебна скінулі на зямлю хорам імя Твайго;
8 прамовілі яны ў сэрцы сваім: «Знішчым іх усіх разам». Спалілі яны ўсе святыні Божыя на зямлі.
9 Знакаў нашых мы не бачым, ужо няма прарока, і няма ў нас таго, які б ведаў, як доўга гэта будзе.
10 Дакуль жа, Божа, будзе здзекавацца непрыяцель? Ці ж вечна будзе знеслаўляць праціўнік імя Тваё?
11 Чаму ж Ты адводзіш руку Тваю і трымаеш правіцу Тваю за пазухай Тваёй?
12 Але ж Бог — наш цар спрадвеку, учыніў Ён збаўленні пасярод зямлі.
13 Ты рассек мора магуццем Тваім, сцёр галовы драконаў у водах.
14 Ты растаптаў галовы Левіятана, аддаў яго на ежу марскім страшыдлам.
15 Ты прабіў крыніцы і ручаі; Ты высушыў велічныя рэкі.
16 Твой дзень і Твая ноч; Ты змайстраваў свяцілы і сонца.
17 Ты ўсталяваў усе межы зямлі, лета і зіму — Ты стварыў гэта.
18 Помні пра гэта: непрыяцель зняважыў Госпада, і народ неразумны зняславіў імя Тваё.
19 Не аддавай звярам душы тых, што вызнаюць Цябе, і не забудзь навечна пра душы бедных Тваіх.
20 Зірні на запавет, бо сховы зямныя поўныя прыбежышчаў гвалту.
21 Хай пакорлівы не вяртаецца пасаромленым; бедны і ўбогі хай хваляць імя Тваё.
22 Уздыміся, Божа, будзь суддзёю ў справе Тваёй; памятай пра ганьбаванні Твае, якія цэлы дзень спараджае неразумны.
23 Не забывайся на галасы непрыяцеляў Тваіх; заўсёды ўздымаецца гоман праціўнікаў Тваіх.
