1 και εν τω ϲυμπληρουϲθαι την ημεραν τηϲ πεντηκοϲτηϲ ηϲαν ομου επι το αυτο
2 και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχοϲ ωϲπερ φερομενηϲ πνοηϲ βιαιαϲ και επληρωϲεν ολον το̅ οικον ου ηϲαν καθημενοι
3 και ωφθηϲαν αυτοιϲ διαμεριζομεναι γλωϲϲει πυροϲ και εκαθιϲαν εφ ενα εκαϲτον αυτων
4 και επληϲθηϲαν παντεϲ π̅ν̅ϲ̅ αγιου και ηρξαντο λαλιν ετεραιϲ γλωϲϲαιϲ καθωϲ το π̅ν̅α̅ εδιδου αποφθεγγεϲθαι αυτοιϲ
5 ηϲαν δε ειϲ ι̅η̅λ̅μ̅ κατοικουντεϲ α̅δρεϲ ευλαβειϲ απο παντοϲ εθνουϲ των υπο τον ουρανον
6 γενομενηϲ δε τηϲ φωνηϲ ταυτηϲ ϲυνηλθε το πληθοϲ και ϲυνεχυθη οτι ηκουϲεν εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω λαλουντων αυτω̅
7 εξιϲταντο δε απα̅τεϲ και εθαυμαζο̅ λεγοντεϲ ουχ ιδου απαντεϲ ουτοι ειϲιν οι λαλουντεϲ γαλιλαιοι
8 και πωϲ ημιϲ ακουομεν εκαϲτοϲ τη ιδια διαλεκτω ημω̅ εν η εγεννηθημεν
9 παρθοι και μηδοι και οι κατοικουντεϲ την μεϲοποταμιαν ιουδαιαν τε και καππαδοκιαν ποντο̅ και την αϲιαν
10 φρυγιαν τε και παμφυλιαν αιγυπτο̅ και τα μερη τηϲ λιβυηϲ τηϲ κατα κυρηνην και οι επιδημουντεϲ ρωμαιοι
11 ιουδαιοι τε και προϲηλυτοι κρητεϲ και αραβεϲ ακουομεν λαλου̅των αυτων ταιϲ ημετεραιϲ γλωϲϲαιϲ τα μεγαλεια του θ̅υ̅
12 εξιϲταντο δε παντεϲ και διηπορου̅το αλλοϲ προϲ αλλον λεγοντεϲ τι θελοι τουτο ειναι
13 ετεροι δε διαχλευαζοντεϲ ελεγον οτι γλευκουϲ μεμεϲτωμενοι ειϲιν
14 ϲταθειϲ δε ο πετροϲ ϲυν τοιϲ ενδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοιϲ ανδρεϲ ιουδαιοι και οι κατοικουντεϲ ι̅η̅λ̅μ̅ παντεϲ τουτο υμι̅ γνωϲτον εϲτω και ενωτιϲαϲθαι τα ρηματα μου
15 ου γαρ ωϲ υμειϲ υπολαμβανεται ουτοι μεθυουϲιν εϲτι̅ γαρ ωρα τριτη τηϲ ημεραϲ
16 αλλα τουτο εϲτιν το ειρημενον δια του προφητου ιωηλ
17 και εϲτε εν ταιϲ εϲχαταιϲ ημεραιϲ λεγει ο θ̅ϲ̅ εκχεω απο του π̅ν̅ϲ̅ μου επι παϲαν ϲαρκα και προφητευϲουϲιν οι υιοι υμων και αι θυγατερεϲ υμων και οι νεανιϲκοι υμων οραϲειϲ οψονται και οι πρεϲβυτεροι υμων ενυπνιοιϲ ενυπνιαϲθηϲονται
18 και γε επι ταϲ δουλαϲ μου και επι τουϲ δουλουϲ μου εν ταιϲ ημεραιϲ εκιναιϲ εκχεω απο του π̅ν̅ϲ̅ μου ϗ προφητευϲουϲι̅
19 και δωϲω τερατα εν τω ουρανω ανω και ϲημια επι τηϲ γηϲ κατω αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου
20 ο ηλιοϲ μεταϲτραφηϲεται ειϲ ϲκοτοϲ και η ϲεληνη ειϲ αιμα πριν ελθιν ημεραν κ̅υ̅ τη̅ μεγαλην
21 {}[1]
22 ανδρεϲ ιϲδραηλειτε ακουϲατε τουϲ λογουϲ τουτουϲ ι̅ν̅ τον ναζοραιον ανδρα αποδεδιγμενον απο του θ̅υ̅ ειϲ υμαϲ δυναμεϲι και τεραϲι και ϲημιοιϲ οιϲ εποιηϲεν δι αυτου ο θ̅ϲ̅ εν μεϲω υμων καθωϲ αυτοι οιδαται
23 τουτο̅ τη ωριϲμενη βουλη και προγνωϲει του θ̅υ̅ εκδοτον δια χειροϲ ανομων προϲπηξαντεϲ ανειλατε
24 ον ο θ̅ϲ̅ ανεϲτηϲεν λυϲαϲ ταϲ ωδειναϲ του θανατου καθοτι ουκ η̅ δυνατον κρατιϲθαι αυτον υπ αυτου
25 δ̅α̅δ̅ γαρ λεγει ειϲ αυτον προορωμη̅ τον κ̅ν̅ μου ενωπιον μου δια πα̅τοϲ οτι εκ δεξιω̅ μου εϲτιν ινα μη ϲαλευθω
26 δια τουτο ηυφρανθη μου η καρδια και ηγαλλιαϲατο η γλωϲϲα μου ετι δε και η ϲαρξ μου καταϲκηνωϲει εφ ελπιδι
27 οτι ουκ εγκαταλιψειϲ την ψυχην μου ειϲ αδην ουδε δωϲειϲ τον οϲιον ϲου ιδειν διαφθορα̅
28 εγνωριϲαϲ μοι οδουϲ ζωηϲ πληρωϲειϲ με ευφροϲυνηϲ μετα του προϲωπου ϲου
29 ανδρεϲ αδελφοι εξον ειπειν μετα παρρηϲιαϲ προϲ υμαϲ περι του πατριαρχου δ̅α̅δ̅ οτι και ετελευτηϲε̅ και εταφη και το μνημα αυτου εϲτιν εν ημιν αχρι τηϲ ημεραϲ ταυτηϲ
30 προφητηϲ ουν υπαρχων και ειδωϲ οτι ορκω ωμοϲεν αυτω ο θ̅ϲ̅ εκ καρπου τηϲ οϲφυοϲ αυτου καθιϲε επι τον θρονον αυτου
31 προιδων ελαληϲεν περι τηϲ αναϲταϲεωϲ του χ̅υ̅ οτι ουτε ενκατελιφθη ειϲ αδην ουτε η ϲαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν
32 τουτον τον ι̅ν̅ ανεϲτηϲεν ο θ̅ϲ̅ ου παντεϲ εϲμε̅ ημειϲ μαρτυρεϲ
33 τη δεξια ουν του θ̅υ̅ υψωθειϲ την τε επαγγελιαν του π̅ν̅ϲ̅ του αγιου λαβων παρα του πατροϲ εξεχεεν τουτο ο υμειϲ βλεπετε και ακουετε
34 ου γαρ δ̅α̅δ̅ ανεβη ειϲ τουϲ ουρανουϲ λεγει δε αυτοϲ ειπεν κ̅ϲ̅ τω κ̅ω̅ μου καθου εκ δεξιων μου
35 εωϲ αν θω τουϲ εχθρουϲ ϲου υποποδιον των ποδων ϲου
36 αϲφαλωϲ ουν γινωϲκετω παϲ οικοϲ ι̅η̅λ̅ οτι και κ̅ν̅ αυτον και χ̅ν̅ εποιηϲεν ο θ̅ϲ̅ τουτον τον ι̅ν̅ ον υμειϲ εϲταυρωϲατε
37 ακουϲα̅τεϲ δε κατενυγηϲαν την καρδια̅ ειποντεϲ προϲ τον πετρον και τουϲ λοιπουϲ αποϲτολουϲ τι ποιηϲωμεν ανδρεϲ αδελφοι
38 πετροϲ δε προϲ αυτουϲ μετανοηϲατε φηϲιν και βαπτιϲθητω εκαϲτοϲ υμω̅ επι τω ονοματι ι̅υ̅ χ̅υ̅ ειϲ αφεϲιν των αμαρτιων υμων και λημψεϲθαι την δωρεαν του αγιου π̅ν̅ϲ̅
39 υμιν γαρ εϲτιν η επαγγελια και τοιϲ τεκνοιϲ υμων και παϲι τοιϲ ειϲ μακραν οϲουϲ αν προϲκαλεϲητε κ̅ϲ̅ ο θ̅ϲ̅ ημων
40 ετεροιϲ τε λογοιϲ πλιοϲιν διεμαρτυρατο και παρεκαλει αυτουϲ λεγων ϲωθηται απο τηϲ γενεαϲ τηϲ ϲκολιαϲ ταυτηϲ
41 οι μεν ουν αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτιϲθηϲα̅ και προϲετεθηϲα̅ εν τη ημερα εκινη ψυχαι ωϲ τριϲχιλιαι
42 ηϲαν δε προϲκαρτερουντεϲ τη διδαχη των αποϲτολων και τη κοινωνια τη κλαϲι του αρτου και ταιϲ προϲευχαιϲ
43 εγινετο δε παϲη ψυχη φοβοϲ πολλα δε τερατα και ϲημια δια των αποϲτολων εγινετο εν ι̅η̅λ̅μ̅ φοβοϲ τε ην μεγαϲ επι πανταϲ
44 και παντεϲ δε οι πιϲτευϲαντεϲ ηϲαν επι το αυτο και ειχο̅ απαντα κοινα
45 ϗ τα κτηματα και ταϲ υπαρξειϲ επιπραϲκον και διεμεριζον αυτα παϲιν καθοτι α̅ τιϲ χριαν ειχεν
46 καθ ημεραν τε προϲκαρτερουντεϲ ομοθυμαδο̅ εν τω ιερω κλω̅τεϲ τε κατ οικον αρτον μετελαμβανον τροφηϲ εν αγαλλιαϲει και αφελοτητι καρδιαϲ
47 αινουντεϲ τον θ̅ν̅ και εχοντεϲ χαριν προϲ ολον τον λαον ο δε κ̅ϲ̅ προϲετιθει τουϲ ϲωζομενουϲ καθ ημεραν επι το αυτο