1 Тым часам голад страшна прыжымаў усю зямлю.
2 Па спажыцьці харчоў, якія прывезьлі з Эгіпту, Якуб сказаў сваім сынам: «Вярніцеся і купіце сабе крыху харчоў».
3 Юда сказаў: «Той правіцель пад прысягай заявіў: Ня ўбачыце аблічча майго, калі не прывядзіцё з сабой наймалодшага брата вашага.
4 Дык калі згаджаешся паслаць яго з намі, выбярэмся адначасна і купім табе што найпатрэбнейшае.
5 Калі ня згодзішся, ня пойдзем, бо правіцель той, як часта табе казалі, выразна нам заявіў: Ня ўбачыце мяне без малодшага брата вашага».
6 І сказаў ім Ізраэль: «Чаму на маю бяду вы гэта зрабілі, што прызналіся яму, што маеце іншага брата?»
7 Яны адказалі: «Распытваў той чалавек аб нас і радні нашай і пытаўся: «Ці жывы яшчэ бацька ваш? Ці ёсьць яшчэ ў вас брат?» І мы пасьлядоўна адказвалі паводле таго, што пытаўся. Ці ж маглі здагадацца, што скажа: Прывядзіце брата вашага з сабой?»
8 І сказаў Юда ўпэўнена бацьку свайму, Ізраэлю: «Пусьці хлопца са мною, каб выбрацца і магчы пражыць, бо памром самі, і ты, і малыя нашыя.
9 Я адказваю за хлопца, зь мяне будзеш патрабаваць за яго. Калі не зьвярну і не аддам табе яго, бяру на сябе грэх назаўсёды.
10 Калі б ня марудзілі, два разы вярнуліся б».
11 Тады бацька іх, Ізраэль, сказаў ім: «Калі так трэба, рабіце, што хочаце; вазьміце найлепшых пладоў нашай зямлі ў посудах сваіх як дары тому чалавеку: крыху пахкай жывіцы, мёду, пахкіх карэньняў і ладану, алейкаў, фісташак і мігдаляў.
12 Вазьміце з сабой удвайне грошаў, каб маглі аддаць і тыя грошы, каторыя вам назад уложаны ў вашыя мяшкі, мабыць, праз памылку.
13 Таксама вазьміце вашага брата і вырушыце ў дарогу паваротную да таго правіцеля.
14 Хай Усемагутны Бог дасьць, каб той чалавек пашкадаваў вас і пусьціў свабодна вашага брата і Бэн'яміна. Калі маю заставацца сам у адзіноце, хай так ужо будзе».
15 І ўзялі яны падарункі і падвойныя грошы, і Бэн'яміна, і накіраваліся ў Эгіпет, і прадсталі перад Язэпам.
16 Калі ён убачыў іх і Бэн'яміна разам, загадаў загадчыку дому свайго, кажучы: «Завядзі людзей у дом і забі найлепшую жывёліну, і спраў баль, бо будуць яны са мною есьці апоўдні».
17 І загадчык зрабіў, што яму было загадана, і ўвёў гэтых людзей у дом Язэпа.
18 Там, напалоханыя, яны казалі адзін аднаму: «Дзеля грошай, якія раней затрымалі мы ў мяхах сваіх, увялі нас, каб напасьці раптам на нас і зрабіць нас нявольнікамі, і аслоў нашых забраць».
19 Дзеля таго ў самых дзьвярах падыйшлі яны да загадчыка дому
20 і сказалі: «Просім, гаспадару, паслухай нас. Ужо раней, калі прыбылі мы купіць харчоў,
21 і, купіўшы іх, калі прыбылі ў заезд і адкрылі мяхі свае, знайшлі наверсе грошы, якія цяпер у той самай вазе прывезьлі з сабой.
22 Але мы прывезьлі і іншае серабро, каб купіць сабе харчоў. Мы ня ведаем, хто ўлажыў серабро ў нашыя мяхі».
23 Але ён адказаў: «Будзьце спакойныя, ня бойцеся. Бог ваш і Бог бацькі вашага даў вам гэты скарб у вашыя мяхі. Бо грошы, каторыя далі мне, мною пацьверджаны». І прывёў да іх Сымона.
24 І ўвёўшы іх у дом, прынёс вады, і яны памылі ногі свае, і даў таксама корм для аслоў іхніх.
25 А яны падрыхтавалі дары перш, чым прыйшоў Язэп апоўдні. Даведаліся бо, што там будуць палуднаваць.
26 І калі ў дом свой увайшоў Язэп, прынесьлі яму дары, трымаючы ў руках сваіх, і пакланіліся яму да зямлі.
27 Ён, ласкава запытаўшыся пра здароўе, запытаўся ў іх: «Ці здаровы бацька ваш, стары, пра каторага расказвалі вы мне? Ці яшчэ жыве?»
28 Яны адказалі: «Здаровы слуга твой, бацька наш, яшчэ жыве». І яны ўкленчылі, і пакланіліся яму.
29 І падняўшы вочы свае, Язэп убачыў Бэн'яміна, брата свайго, сына сваёй маці, і спытаўся: «Гэта брат ваш малодшы, пра якога гаварылі вы мне?» І сказаў далей: «Хай Бог мае ў ласцы цябе, сын мой».
30 І хуценька выйшаў ён, бо ўзварушылася сэрца яго дзеля брата свайго і вырываліся сьлёзы. І пайшоў ён у пакой свой, і там расплакаўся.
31 Пасьля, абмыўшы твар, вярнуўся і трымаў сябе, і загадаў: «Падайце яду».
32 І падалі яму асобна, яго братам асобна, і Эгіпцянам таксама асобна. Бо Эгіпцяне не маглі есьці разам з Гебраямі, бо было б гэта для Эгіпцянаў рэчай паганай.
33 І Язэп пасадзіў братоў сваіх перад сабой ад найстарэйшага да наймалодшага, па старшынству. Яны дзівіліся і глядзелі адзін на другога.
34 Потым загадаў ён са свайго стала занесьці ім стравы. І страва для Бэн'яміна была ў пяць разоў большая. І яны пілі, і падпілі разам зь ім.