1 Вечарам, калі Лёт сядзеў у браме гораду, прыбылі тыя два анёлы ў Садому, і ён, калі ўбачыў іх, падняўся і пайшоў на спатканьне ім, і ўшанаваў іх, паўшы на зямлю,
2 і сказаў: «Малю, валадары мае, загляньце ў дом слугі вашага і пераначуйце. Памыйце ногі вашыя і нараніцы выбярэцеся ў дарогу вашу». Яны адказалі: «Ніякім чынам, мы пераначуем на двары».
3 Але ён прасіў іх моцна, і яны накіраваліся да яго. І калі прыйшлі ў дом ягоны, ён справіў гасьціну, напёк прэсных бондаў, і яны пасіліліся.
4 Не ляглі яны яшчэ спаць, як людзі з гораду, жыхары Садомы, акружылі дом, ад малога да старога, увесь натоўп разам.
5 І выклікалі яны Лёта, і сказалі яму: «Дзе тыя людзі, што ўвайшлі да цябе ноччу? Выведзі іх да нас, каб мы пазналі іх».
6 Выйшаў да іх Лёт, замкнуўшы за сабою дзьверы, і кажа:
7 «Прашу, браты мае, не рабіце нічога благога.
8 Вось маю дзьве дачкі незамужнія. Выведу іх да вас, і вы, што вам падабаецца, рабіце зь імі, толькі мужчынам гэтым нічога не рабіце, бо яны прыйшлі ў цень даху майго».
9 Але яны сказалі: «Ідзі адсюль». І дадалі: «Сам прыблуда, і хоча судзіць? Дык вось цябе самога мы болей прыжмём, нячым іх». І накінуліся зь вялікай сілай на Лёта, і ўжо ледзь не выламалі дзьверы.
10 Тады тыя людзі выцягнулі рукі і ўцягнулі Лёта да сябе, і зачынілі дзьверы.
11 А тых, што былі на двары, ад найменшага да найбольшага, пакаралі сьлепатою так, што не маглі яны знайсьці дзьвярэй.
12 І сказалі тыя людзі Лёту: «Маеш тут яшчэ каго свайго? Зяця, сыноў або дачок, усіх, хто з тваіх ёсць у горадзе, выведзі з гэтага месца,
13 бо мы зьнішчым гэты горад, таму што скарга на яго дайшла да Госпада, і Ён паслаў нас, каб мы зьнішчылі яго».
14 Тады выйшаў Лёт і сказаў зяцям сваім, каторыя мелі жаніцца зь ягонымі дочкамі, і падганяў: «Уставайце, бяжым з гэтага месца, бо Госпад мае зьнішчыць горад». Ім жа здавалася, што ён жартуе.
15 На сьвітаньні анёлы падганялі Лёта, кажучы: «Уставай, бяры жонку сваю і дзьве дачкі, якія маеш тут, каб не загінуў ты праз злачыннасьць гораду».
16 А калі марудзіў, падхапілі тыя людзі яго за рукі, і жонку, і дзьве дачкі ягоныя, бо Госпад пашкадаваў іх,
17 і вывелі яго, і пакінулі за горадам. Там сказаў адзін зь іх: «Ратуй жыцьцё сваё, і не аглядайся назад, і не затрымоўвайся нідзе ў гэтай мясцовасьці, але ў гарах шукай ратунку, бо інакш прападзеш!»
18 Лёт сказаў ім: «Не, Госпадзе мой!
19 Вось жа, калі слуга Твой знайшоў ласку ў Цябе, і Ты ўславіў міласэрдзе Сваё, аказваючы яго мне, каб уратаваць жыцьцё маё, не магу хавацца ў гарах, каб не напаткала мяне гора, і не памёр я.
20 Вось жа горад гэты блізка, у які я магу ўцячы, малы, але ў ім уратуюся, дык што малы — захаваю жыцьцё сваё».
21 І сказаў яму: «Я ў гэтым таксама прыняў просьбу тваю, каб ня зьнішчыць гораду, у які ты прасіўся.
22 Сьпяшайся і ратуйся там, бо не магу нічога рабіць, пакуль туды ня ўвойдзеш». Таму і дадзена імя тому месцу Цаар.
23 Сонца паднялося ўжо над зямлёю, калі Лёт прыбыў у Сэгор.
24 Тады Госпад спусьціў на Садому і Гамору дождж серкі і агня ад Госпада зь неба,
25 і зьнішчыў гарады гэтыя і ўсю мясцовасьць кругом, усіх жыхароў гарадоў гэтых і ўсю зеляніну зямлі.
26 А жонка Лёта, аглянуўшыся за сябе, стала слупом солі.
27 Абрагам жа, падняўшыся рана, пайшоў на тое месца, дзе стаяў раней перад Госпадам,
28 і глянуў на Садому і Гамору, і на ўвесь той абшар. І ўбачыў дым густы, быццам зь печы, які падымаўся над зямлёй,.
29 Так вось Бог, нішчучы гарады гэтай мясцовасьці, памятаючы на Абрагама, ухаваў Лёта ад гібелі з гарадамі, у якіх ён пражываў.
30 І выйшаў Лёт з Цаару, і абжыўся разам з дзьвюма дачкамі сваімі ў гарах, бо баяўся заставацца ў тым горадзе. І жыў у пячоры сам і абедзьве дачкі яго.
31 І сказала старэйшая малодшай: «Бацька наш стары, а ніводнага з мужчынаў не засталося на зямлі, каторы б мог прыйсьці да нас па звычаю ўсёй зямлі.
32 Хадзі, напоім бацьку нашага віном і будзем спаць зь ім, каб зьберагчы маглі патомства ад бацькі нашага».
33 І далі яны ў тую ноч бацьку свайму піць віно; і ўвайшла старэйшая, і спала з бацькам. Ён жа ня чуў, ані калі яна лягла, ані калі ўстала.
34 На другі дзень кажа старэйшая малодшай: «Я вось учора спала з бацькам маім. Дайма яму піць віно таксама ў гэтую ноч, і ты ўвойдзеш, і будзеш спаць зь ім, каб захаваць патомства ад бацькі нашага».
35 І далі яны і ў гэтую ноч бацьку свайму піць віно, і ўвайшла малодшая дачка, і спала зь ім. А ён таксама ня чуў, ані калі яна лягла, ані калі ўстала.
36 І так абедзьве дачкі Лёта пачалі ад бацькі свайго.
37 І нарадзіла старэйшая сына, і назвала імя яго — Мааб. Ён ёсьць бацькам Маабцаў аж па сёньняшні дзень.
38 Малодшая таксама нарадзіла сына і назвала яго імем Бэн-Амі. Ён ёсьць бацькам сыноў Амона аж да сягоньня.