1 Наастатак аказаў Госпад сваю ласку Сары, як абяцаў, і зьдзейсьніў тое, што прадказваў.
2 І яна пачала, і нарадзіла Абрагаму сына ў той вось час, які Бог вызначыў.
3 І Абрагам даў сыну свайму, каторага Сара нарадзіла яму, імя Ізаак.
4 І абрэзаў Абрагам Ізаака, калі той меў восем дзён, як яму Бог загадаў.
5 Абрагам меў сто гадоў, калі яму нарадзіўся сын ягоны, Ізаак.
6 І Сара казала: «Прычыну да сьмеху даў мне Бог, хто ні пачуе пра мяне, будзе сьмяяцца».
7 І зноў казала: «Хто б адважыўся сказаць Абрагаму: Сара будзе грудзьмі карміць дзяцей, а ўсё ж такі я нарадзіла сына міма старых гадоў майго мужа».
8 І дзіця вырасла, і было аднятае ад грудзей. І Абрагам справіў вялікі баль у той дзень, у які Ізаак быў адняты ад грудзей.
9 А Сара, бачучы, што сын Эгіпцянкі Агары, каторага яна нарадзіла Абрагаму, насьміхаецца зь Ізаака,
10 сказала Абрагаму: «Выгані гэтую нявольніцу разам зь яе сынам, бо сын гэтай нявольніцы ня будзе спадкаемцам з сынам маім, Ізаакам».
11 Прыкра прыняў гэта Абрагам дзеля сына свайго.
12 Але вось Бог сказаў яму: «Хай табе не здаецца прыкрым тое, што сказала Сара пра хлопца і пра тваю нявольніцу. Паслухай яе, бо толькі ад Ізаака будзе названа патомства тваё.
13 Але і з сына нявольніцы Я зраблю вялікі народ, бо ён ёсьць тваім патомкам».
14 І ўстаў назаўтра Абрагам рана, узяў хлеба і мех вады, і даў Агары, ускладаючы ёй на плечы, і адправіў яе разам зь дзіцем. Яна ж пайшла і цягалася па пустыні Бээр-Шэба.
15 А калі ня стала вады ў мяху, яна палажыла дзіця пад адным кустом,
16 потым адыйшла і села далёка, на стрэл лука, і сказала сабе: «Няхай ня ўбачу сьмерці дзіцяці». І седзячы насупраць, пачала ўголас плакаць.
17 І Бог пачуў крык дзіцяці. І Анёл Госпадаў азваўся зь неба да Агары, кажучы: «Што табе, Агар? Ня бойся, пачуў вось Бог крык дзіцяці адтуль, дзе знаходзіцца.
18 Устань, падымі дзіця, вазьмі яго рукою сваёй, бо Я зь яго зраблю вялікі народ».
19 І адкрыў Бог ёй вочы, і ўбачыла яна студню з вадой. Яна пайшла, напоўніла мех вадой і дала хлопцу напіцца.
20 І Бог быў зь ім, і ён рос і жыў на пустыні, і зрабіўся стральцом з лука.
21 І пражываў ён на пустыні Паран, а маці падабрала яму жонку зь зямлі Эгіпецкай.
22 У той час Абімэлех і Піколь, начальнік ягонага войска, сказалі Абрагаму: «Бог з табой у-ва ўсім, што ты робіш.
23 Дык злажы тут, на гэтым месцы, прысягу на Бога, што ты ані адносна мяне, ані адносна майго патомства бліжэйшага не дапусьцішся здрады, але як я абыходзіўся з табой, так і ты будзеш абыходзіцца са мной і зь зямлёй, у каторай гасьціш прыбыльцам».
24 Абрагам сказаў: «Прысягаю».
25 Прытым аднак упікнуў Абрагам Абімэлеха за студню з вадой, якую слугі яго забралі сілай.
26 Адказаў Абімэлех: «Ня ведаю, хто гэта зрабіў. Але ані ты мне гэтага не казаў, ані я ня чуў пра гэта аж да сёньня».
27 Дык узяў Абрагам авец і валоў і даў Абімэлеху, і так абодва заключылі запавет.
28 І паставіў Абрагам сем ягнят са стада асобна.
29 І спытаўся Абімэлех у яго: «Пашто сем ягнят гэтых ты паставіў асобна?»
30 А ён адказаў: «Сем ягнят атрымаеш з рукі маёй, каб былі мне сьведчаньнем, што я выкапаў гэтую студню».
31 Таму месца тое названае Бээр-Шэба, бо тут абодва прысяглі.
32 Так у Бээр-Шэбе ўвайшлі яны ў запавет.
33 Пасьля вось Абімэлех і Піколь, начальнік войска ягонага, вярнуліся ў зямлю Філістынцаў. А Абрагам пасадзіў лес у Бээр-Шэбе і прызываў там імя Госпада, Бога Вечнага.
34 І жыў Абрагам як чужынец у зямлі Філістынцаў многія дні.