1 και εξελθων ο ι̅ϲ̅ απο του ιερου επορευετο και προϲηλθον οι μαθητε αυτου επιδιξε αυτω ταϲ οικοδομαϲ του ιερου
2 ο δε αποκριθειϲ ειπεν αυτοιϲ ου βλεπετε ταυτα {}[289] αμην λεγω υμιν ου μη αφεθη ωδε λιθοϲ επι λιθον οϲ ου καταλυθηϲεται
3 καθημενου δε αυτου επι του ορουϲ τω̅ ελεων προϲηλθο̅ αυτω οι μαθηται καθ ιδιαν λεγοντεϲ ειπε ημιν ποτε ταυτα εϲτε και τι το ϲημιον τηϲ ϲηϲ παρουϲιαϲ και ϲυντελιαϲ του αιωνοϲ
4 και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ βλεπετε μη τιϲ υμαϲ πλανηϲη
5 πολλοι γαρ ελευϲοντε επι τω ονοματι μου λεγοντεϲ εγω ειμι ο χ̅ϲ̅ και πολλουϲ πλανηϲουϲιν
6 μελληϲετε δε ακουειν πολεμουϲ ϗ ακοαϲ πολεμω̅ ορατε μη θροειϲθε δι γαρ γενεϲθαι αλλ ουπω εϲτιν το τελοϲ
7 εγερθηϲετε γαρ εθνοϲ επ εθνοϲ ϗ βαϲιλια επι βαϲιλιαν και εϲοντε ϲιϲμοι και λιμοι κατα τοπουϲ
8 παντα δε ταυτα αρχη ωδινων
9 τοτε παραδωϲουϲι̅ υμαϲ ειϲ θλιψιν ϗ αποκτενουϲιν υμαϲ και εϲεϲθε μιϲουμενοι υπο των εθνων δια το ονομα μου
10 και τοτε ϲκανδαλιϲθηϲονται πολλοι και αλληλουϲ παραδωϲουϲιν ειϲ θλιψιν
11 και πολλοι ψευδοπροφηται εγερθηϲονται και πολλουϲ πλανηϲουϲι
12 και δια το πληθυνθηνε την ανομιαν ψυγηϲετε η αγαπη τω̅ πολλων
13 ο δε υπομιναϲ ειϲ τελοϲ ουτοϲ ϲωθηϲετε
14 και κηρυχθηϲετε τουτο το ευαγγελιον τηϲ βαϲιλιαϲ ειϲ ολην τη̅ οικουμενην ειϲ μαρτυριον παϲι τοιϲ εθνεϲιν και τοτε ηξι το τελοϲ
15 οταν ουν ιδητε το βδελυγμα τηϲ ερημωϲεωϲ το ρηθε̅ δια {ι̅η̅λ̅}[290] του προφητου εϲτοϲ εν τοπω αγιω ο αναγινωϲκων νοειτω
16 τοτε οι εν τη ιουδεα φευγετωϲαν επι τα ορη
17 ο επι του δωματοϲ μη καταβατω αραι το εκ τηϲ οικιαϲ αυτου
18 και ο ε̅ τω αγρω μη επιϲτρεψατω οπιϲω αρε το ιματιον αυτου
19 ουαι δε ταιϲ εν γαϲτρι εχουϲεϲ και ταιϲ θηλαζουϲεϲ εν εκινεϲ ταιϲ ημερεϲ
20 προϲευχεϲθε δε ινα μη γενηται η φυγη υμων χιμωνοϲ μηδε ϲαββατω
21 εϲτε γαρ τοτε θλιψιϲ μεγαλη οια ουκ εγενετο απ αρχηϲ κοϲμου εωϲ του νυ̅ ουδ ου μη γενητε
22 και ει μη εκολοβωθηϲαν αι ημεραι εκιναι ουκ αν εϲωθη παϲα ϲαρξ δια δε τουϲ εκλεκτουϲ εκολοβωθηϲαν αι ημεραι εκιναι
23 τοτε εαν τιϲ υμιν ειπη ιδου ωδε ο χ̅ϲ̅ η ωδε μη πιϲτευϲητε
24 εγερθηϲονται γαρ {ι}[291] ψευδοχριϲτοι και ψευδοπροφητε και δωϲουϲιν ϲημια και τερατα ωϲτε πλανηθηναι ει δυνατον και τουϲ εκλεκτουϲ
25 ιδου προειρηκα υμι̅
26 εαν ειπωϲιν υμι̅ ιδου εν τη ερημω εϲτιν μη εξελθητε ιδου εν τοιϲ ταμιοιϲ μη πιϲτευϲητε
27 ωϲπερ γαρ η αϲτραπη εξερχετε απο ανατολων και φαινετε εωϲ δυϲμω̅ ουτωϲ εϲτε η παρουϲια του υ̅υ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅
28 {που}[292] εαν η το ϲωμα εκι ϲυναχθηϲοντε οι αετοι
29 ευθεωϲ δε μετα τη̅ θλιψιν των ημερω̅ εκινων ο ηλιοϲ ϲκοτιϲθηϲετε και η ϲεληνη ου δωϲι το φεγγοϲ αυτηϲ ϗ οι αϲτερεϲ πεϲου̅ται εκ του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ και αι δυναμιϲ τω̅ ο̅υ̅ν̅ω̅ν̅ ϲαλευθηϲονται
30 και τοτε φανηϲετε το ϲημιο̅ του υ̅υ̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ εν ουρανω και κοψο̅τε παϲε ε φυλαι τηϲ γηϲ και οψοντε το̅ υ̅ν̅ του α̅ν̅ο̅υ̅ ερχομενον επι των νεφελων του ο̅υ̅ν̅ο̅υ̅ μετα δυναμεωϲ ϗ δοξηϲ πολληϲ
31 και αποϲτελι τουϲ αγγελουϲ αυτου μετα ϲαλπιγγοϲ μεγαληϲ και επιϲυναξι τουϲ εκλεκτουϲ αυτου εκ των δ̅ ανεμω̅ απ ακρων ουρανω̅ εωϲ ακρων αυτω̅
32 απο δε τηϲ ϲυκηϲ μαθετε την παραβολη̅ οταν ηδη ο κλαδοϲ αυτηϲ γενητε απαλοϲ και {}[293] φυλλα εκφυη γινωϲκετε οτι εγγυϲ το θεροϲ
33 ουτωϲ και υμιϲ οταν ιδητε ταυτα παντα γινωϲκετε οτι εγγυϲ εϲτιν επι θυραιϲ
34 αμην λεγω υμιν ου μη παρελθη η γενεα αυτη εωϲ παντα ταυτα γενητε
35 [отсутствует]
36 περι δε τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ και ωραϲ ουδειϲ οιδε̅ ουδε οι αγγελοι τω̅ ουρανων ουδε ο υιοϲ ει μη ο πατηρ μονοϲ
37 ωϲπερ δε αι ημεραι του νωε ουτωϲ εϲται η παρουϲια του α̅θρωπου
38 ωϲ γαρ ηϲαν εν ταιϲ ημεραιϲ ταιϲ προ του κατακλυϲμου τρωγοντεϲ και πεινο̅τεϲ γαμουντεϲ ϗ γαμιζοντεϲ αχρι ηϲ ημεραϲ ειϲηλθεν νωε ειϲ την κιβωτον
39 και ουκ εγνωϲαν {ο}[294] εωϲ ηλθεν ο κατακλυϲμοϲ και ηρεν απανταϲ ουτωϲ εϲται και η παρουϲια του υιου του ανθρωπου
40 τοτε εϲονται δυο ε̅ τω αγρω ειϲ παραλαμβανετε και ειϲ αφιετε
41 δυο αληθουϲαι εν τω μυλω μια παραλαμβανεται και μια αφιεται
42 γρηγορειτε ουν οτι ουκ οιδατε ποια ημερα ο κ̅ϲ̅ υμων ερχεται
43 εκεινο δε γινωϲκετε οτι ει ηδει ο οικοδεϲποτηϲ ποια φυλακη ο κλεπτηϲ ερχεται εγρηγορηϲε̅ αν και ουκ αν ειαϲε̅ διορυχθηναι την οικιαν αυτου
44 δια τουτο και υμειϲ γινεϲθε ετοιμοι οτι η ου δοκειτε ωρα ο υιοϲ του ανθρωπου ερχεται
45 τιϲ αρα εϲτιν ο πιϲτοϲ δουλοϲ και φρονιμοϲ ον καταϲτηϲει ο κ̅ϲ̅ επι τηϲ οικιαϲ αυτου του δουναι αυτοιϲ την τροφην εν καιρω
46 μακαριοϲ ο δουλοϲ εκεινοϲ ον ελθω̅ ο κ̅ϲ̅ αυτου ευρηϲει ουτωϲ ποιου̅τα
47 αμην λεγω υμι̅ οτι επι παϲιν τοιϲ υπαρχουϲιν αυτου καταϲτηϲει αυτο̅
48 εαν δε ειπη ο κακοϲ δουλοϲ εν τη καρδια εαυτου χρονιζει μου ο κ̅ϲ̅
49 και αρξηται τυπτειν τουϲ ϲυνδουλουϲ εαυτου εϲθιη δε και πινη μετα των μεθυοντων
50 ηξει ο κ̅ϲ̅ του δουλου εκεινου εν ημερα η ου προϲδοκα και εν ωρα η ου γινωϲκει
51 ϗ διχοτομηϲει αυτον και το μεροϲ αυτου μετα των υποκριτων θηϲει εκει εϲται ο κλαυθμοϲ και ο βρυγμοϲ των οδοντων