1 Чаму стаіш воддаль, Ягова, хаваешся ў часе бядоты?
2 Праз ганарлівасьць бязбожніка трымціць убогі; заблытвае яго ў хітрыках, што бязбожны выдумаў.
3 І бязбожнік выхваляецца пажаданьнямі душы сваёй, і хцівы багаслаўляе сябе, а Ягову зьняважае.
4 Бязбожнік кажа ў сваёй ганарлівасьці: «Ён ня будзе спаганяць». Няма Бога!» — вось і ўсе ягоныя думкі.
5 Што ён робіць, усё ручыць яму; Твае суды высока і далёка ад яго; на ўсіх сваіх супраціўнікаў ён грэбліва дзьмухае.
6 Ён гаворыць у сэрцы сваім: я ніколі ня пахіснуся, з роду ў род ня будзе мне ліха.
7 Вусны ягоныя поўныя праклёнаў, хітрыні і падману; пад языком у яго — ліха і бяззаконьне.
8 Сядзіць ён у засадзе на пазадворках, у сховішчы забівае нявіннага; вочы ягоныя сочаць за ўбогім,
9 ён падпільноўвае ў засадзе, быццам леў у гушчары сваім; падпільноўвае, каб улавіць убогага; хапае гаротніка і цягне яго ў сваю сетку;
10 ён ту́ліцца да зямлі, прыгінаецца і ў ягоныя моцныя кіпцюры пападаюцца няшчасныя.
11 Ён кажа ў сэрцы сваім: «Бог забыўся, засланіў Аблічча Сваё, ня ўбачыць ніколі!»
12 Паўстань Ягова, Божа! узьнімі Руку Тваю, ня забывайся пра прыгнечаных!
13 Чаму бязбожнік пагарджае Богам, кажучы ў сэрцы сваім: «Ты ня спагоніш!?»
14 Ты бачыў гэта! бо Ты зважаеш на пакуты і гора, каб узяць іх у Руку́ Сваю, Табе пакідае іх няшчасьлівы; Ты — памочнік сіраце.
15 Скрышы руку́ бязбожніку і ліхадзею, прыпомні яму (ліхадзею) бяззаконьне ягонае, каб болей і ня знайсьці яго!
16 Ягова ёсьць Валадар навекі, назаўсёды; пагане зьнікнуць зь зямлі Ягонай.
17 Ягова! Жаданьне пакорных Ты пачуў, Ты ўмацняеш ім сэрца, Ты схіляеш вуха Тваё,
18 каб даць суд сіраце і прыгне́чанаму, і хай зямны чалавек наперад больш ня палохае.