1 Псалом Давіда. Блаславі, душа мая, Госпада: Госпадзе, Божа мой, Ты вялікі наўзьдзіў! Ты апрануўся ў хвалу і веліч,
2 ахутаўся сьвятлом, быццам плашчом, расьцягнуў неба, быццам шацёр,
3 высокія харомы свае пакрываеш водамі, робіш хмары калясьніцаю сабе, ходзіш на крылах ветру.
4 Ты робіш вятры пасланцамі сваімі і слугамі сваімі — полымя агню.
5 Ты ўмацаваў зямлю на асновах яе: не пахісьнецца павек вякоў.
6 Бездань, быццам вопратка, покрыва яе. Воды над гарамі стануць:
7 ад пагрозы Тваёй яны назад пададуцца, ад грому голасу Твайго задрыжаць.
8 Узыходзяць яны на горы і зыходзяць у даліны, у месцы, якія Ты ім назначыў;
9 Ты ўстанавіў межы, якіх ім не перайсьці і не вярнуцца, каб пакрыць зямлю.
10 Пасылаеш крыніцы ў яры: пацякуць воды між гораў;
11 будуць піць з іх усе зьвяры палявыя, аслы дзікія смагу сваю гасіць будуць.
12 Каля іх птушкі нябесныя будуць мець гнёзды свае: між скалаў будзе чутны сьпеў іх.
13 З высокіх харомаў Тваіх навадняеш горы: зямля напоўніцца плодам твораў Тваіх.
14 Ты вырошчваеш траву для жывёлы, зельле на пажытак чалавеку, каб вырасьціць хлеб з зямлі,
15 і віно, што весяліць сэрца чалавека; каб твар яго зьзяў ад алею, а хлеб хай сэрца чалавека ўмацоўвае.
16 Насыцяцца дрэвы нізінныя — кедры лібанскія, што Ты іх насадзіў.
17 Там птушкі будуць мець гнёзды свае, бусьлінае жыльлё ўзвысіцца над імі.
18 Горы высокія для дзікіх козаў, шчыліны скалаў — сховішча для грызуноў.
19 Ты стварыў месяц, каб паказваў поры; сонца ведае час захаду свайго.
20 Ты навёў цемру, і настала ноч, падчас якое выходзяць усе зьвяры лясныя.
21 Львяняты рыкаюць, шукаючы здабычы, просячы ў Бога спажывы сабе.
22 Узыдзе сонца, і яны зьбяруцца і лягуць у логавах сваіх.
23 Выйдзе чалавек да справаў сваіх і да работы сваёй да вечара.
24 Якія велічныя творы Твае, Госпадзе, Ты ўсё мудра стварыў! Зямля поўная стварэньняў Тваіх.
25 Вось мора вялікае і прасторнае: у ім безьліч стварэньняў, зьвяроў вялікіх і малых.
26 Караблі плаваюць там і вуж гэты, якога Ты стварыў на пацеху сабе.
27 Усе яны чакаюць Цябе, каб Ты даў ім спажыву ў свой час.
28 Ты ім дасі, і яны падбяруць; расчыніш руку Тваю, і ўсе напоўняцца дабром.
29 Калі ж Ты адвернеш твар Твой ад іх, яны ўстрывожацца; адымеш дух ад іх, і яны згібеюць, і ў пыл зноў вернуцца.
30 Пашлеш дух Твой, і яны ажывуць, і Ты абновіш твар зямлі.
31 Няхай слава Гасподняя трывае давеку, хай Госпад цешыцца з твораў сваіх.
32 Ён гляне на зямлю, і змушае яе трымцець, дакранецца да гораў, і яны задымяць.
33 Праз усё жыцьцё маё буду сьпяваць Госпаду, буду пяяць Богу майму, пакуль жыву.
34 Хай даспадобы будуць Яму разважаньні мае, а я буду радавацца ў Госпадзе.
35 Няхай счэзнуць грэшнікі з зямлі і няхай ня будзе больш нягоднікаў. Блаславі, душа мая, Госпада!