1 Кіраўніку хору. Пра тых, што маюць перамяніцца. Памятная песьня і навука Давіда,
2 калі спаліў Сырыю мэзапатамскую і Сырыю Цованскую і калі Іааў, вярнуўшыся, разьбіў у даліне Соль дваццаць тысяч ідумэяў.
3 Божа, Ты адкінуў нас і зруйнаваў нас, разгневаўся, але і памілаваў нас.
4 Ты страсянуў зямлёю і раскалоў яе: загаі яе трэшчыны, бо яна захісталася.
5 Ты явіў жорсткасьць народу Твайму, напаіў нас віном зьбянтэжанасьці.
6 Ты даў знак тым, што баяцца Цябе, каб уцякалі ад лука.
7 Каб любыя Твае маглі ўратавацца, збаў іх правай рукой Тваёй і выслухай мяне.
8 Бог прамовіў у сьвятыні сваёй: «Усьцешуся, і разьдзялю Сіхэм, і даліну палатак разьмеру.
9 Мой Галаад і мой Манасія, Ахрэм — моц галавы маёй, Юда — скіпетар мой.
10 Мааб — посуд надзеі маёй; на Ідумэю працягну абутак мой; іншапляменьнікі скарыліся Мне».
11 Хто ўвядзе мяне ва ўмацаваны горад? Або хто давядзе мяне да Ідумэі?
12 Ці ня Ты, Божа, які нас адкінуў? Ці ня выйдзеш, Божа, з нашымі сіламі?
13 Дай нам дапамогу ў бядзе, бо марны людзкі ратунак.
14 У Богу створым сілу, і Ён зьвядзе ў нішто тых, што перасьледуюць нас.