1 Кіраўніку хору. Сыном Карэевым. Псалом.
2 Паслухайце гэта, усе народы, прыхіліце вуха, усе, што жывяце на сьвеце:
3 і земнародныя, і сыны чалавечыя, разам багаты і ўбогі.
4 Вусны мае будуць казаць мудрасьць, а роздум сэрца майго — розум.
5 Нахілю да прыповесьцяў вуха маё, пад гукі гусьляў дам разгадку маю.
6 Чаго мне баяцца ў дзень бяды, калі абступіць мяне беззаконьне крокаў маіх —
7 тыя, што спадзяюцца на сваю сілу і хваляцца вялікім багацьцем сваім?
8 Брат ня вызваліць: ці ж можа вызваліць чалавек? Ён ня дасьць Богу выкупу за сябе
9 і цаны за вызваленьне душы сваёй, нават калі б увесь век цяжка працаваў;
10 і хоць будзе жыць да канца і ня ўбачыць тленнасьці,
11 ён будзе бачыць, як мудрыя паміраюць. Аднолькава згінуць неразважны і неразумны і пакінуць багацьці свае чужым;
12 і магілы іх — дамы іх давеку, жыльлё іх з роду ў род, хоць надавалі яны імёны свае землям сваім.
13 І чалавек, які, будучы ў пашане, не разумее гэтага, падобны да неразумных жывёлаў, ён як адзін з іх.
14 Сам шлях іх — пастка для іх, хоць пасьля хваліць яго будуць вуснамі сваімі.
15 Паклалі іх у апраметнай, як авечак, сьмерць будзе пасьвіць іх, а праведнікі хутка будуць панаваць над імі; і ня стане для іх дапамогі ў апраметнай: яны адкінутыя ад славы сваёй.
16 Але Бог выбавіць душу маю з рукі апраметнай, калі прыме мяне.
17 Ня бойся, калі чалавек багацее, калі слава дому яго павялічваецца,
18 бо, калі памрэ, ня возьме нічога, і слава яго ня сыдзе разам з ім.
19 Бо хоць пры жыцьці душа яго будзе шчасьлівая і ён будзе дзякаваць Табе, бо Ты быў добры для яго, —
20 ён усё роўна пойдзе да роду продкаў сваіх і давеку ня ўбачыць сьвятла.
21 А чалавек, які, будучы ў пашане, не разумее гэтага, падобны да неразумных жывёлаў, ён як адзін з іх.