1 Кіраўніку хору. «Не загубі». Памятная песьня Давіда.
2 Калі сапраўды справядлівае кажаце, сыны людзкія, дык судзіце праведна.
3 Бо вось у сэрцы вы чыніце беззаконьне на зямлі, рукі вашыя сплятаюць няправеднасьць.
4 Ад улоньня грэшнікі сышлі з дарогі, ад нутра маці зблудзілі, казалі няпраўду.
5 Лютасьць іх падобная да зьмяінай, быццам глухое гадзюкі, што затуляе вушы свае,
6 не зважае на голас заклінальнікаў, ні на атруту, прыгатаваную знахарам.
7 Бог скрышыў зубы іх у пашчах іх, Госпад зламаў сківіцы львоў!
8 Зьнікнуць яны, як вада мімацечная; Ён нацягне свой лук, аж яны зьнямогуцца.
9 Як растоплены воск, счэзнуць: агонь спадзе на іх, і ня ўбачаць сонца.
10 Перш, як ім адчуць церне ажыны, як жывых — як бывае ў гневе — праглыне іх.
11 Усьцешыцца праведнік, калі ўбачыць пакараньне бязбожнага, памые рукі свае ў крыві грэшніка.
12 І скажа чалавек: «Калі сапраўды карысна быць праведным, дык сапраўды ёсьць Бог, які судзіць іх на зямлі!»