1 Кіраўніку хору Ідыфума. Псалом Асафа.
2 Голасам маім я ўсклікнуў да Госпада, голасам маім — да Бога, і Ён пачуў мяне.
3 Я шукаў Бога ў дзень смутку майго — рукамі маімі ўначы перад Ім — і не ашукваў сябе: адмовілася ад суцяшэньня душа мая.
4 Прыгадваў я Бога і цешыўся; пачынаў разважаць, і маладушнічаў дух мой.
5 Апярэджвалі начныя старожы вочы мае, я быў устрывожаны і не гаварыў.
6 Я думаў пра даўнія дні, і ўспамінаў старыя гады, і намагаўся зразумець;
7 разважаў уначы ў сэрцы маім, і дух мой пытаўся:
8 «Ці ж Госпад адкіне навекі і ня будзе больш спагадаць?
9 Ці назаўсёды спыніць міласьць сваю? Ці ўжо споўніў слова, дадзенае з пакаленьня ў пакаленьне?
10 Ці ж Бог забудзецца пра міласэрнасьць? Або ў гневе ўстрымае міласьць сваю?»
11 І я сказаў: «Цяпер я пачаў разумець: гэта зьмена правіцы Усявышняга».
12 Я прыгадаў учынкі Госпада; насамрэч прыгадаю цуды Твае ад пачатку,
13 і буду разважаць аб усіх учынках Тваіх, і апавядаць пра дзеяньні Твае.
14 Божа, у сьвятасьці дарога Твая! Які бог роўны веліччу Богу нашаму?
15 Ты — Бог, які чыніш цуды, сярод народаў явіў Ты сілу Тваю.
16 Ты выбавіў плячом Тваім народ Твой, сыноў Якуба і Язэпа.
17 Воды ўбачылі Цябе, Божа, воды ўбачылі і спалохаліся, ускалыхнуліся бездані.
18 Вялікі шум вады, хмары далі голас свой, бо паляцелі стрэлы Твае.
19 Голас грому Твайго навокал, маланкі Твае асьвятлілі сусьвет, захісталася і затрэслася зямля.
20 Праз мора шляхі Твае, і сьцежкі Твае праз вялікія воды, і нязьведанымі застануцца сьляды Твае.
21 Як авечкі, Ты вёў народ Твой рукою Майсея і Аарона.