1 Вось, кароль будзе караляваць справядліва, і князі будуць радзіць у судзе.
2 І будзе муж як схоў ад ветру і як ўцёк ад буры, як цур’і водаў у сьцепе, як сьцень ад вялікае скалы на стамаванай зямлі.
3 Вочы відучых ня будуць зачынены, і вушы чуючых будуць уважлівыя;
4 І сэрца быстрых уцяме веду, і язык загіклівых будзе гукаць лёгка а выразьліва.
5 Ня будуць зваць дурня дабрародным ані жмінду ня будуць уважаць за шчодрага;
6 Бо дурны гукае дурноту, і сэрца ягонае чыне бяспраўе, каб рабіць двудушша і казаць СПАДАРУ абмыльнае, морачы голадам душу галоднага і адыймаючы піцьцё ад усьмяглага.
7 У скупіндзі й снадзі благія; ён выдумляе нягодныя выдумкі, згубіць ўбогіх манлівымі словамі, нават калі патрабуючы добра кажа;
8 Але дабрародны задумляе дабрароднае і за дабрароднае паўстаець.
9 Устаньце, бязрупатлівыя жанкі, слухайце ж голас мой; даверлівыя дачкі, слухайце словы мае.
10 Дні а гады будзеце дрыжэць вы, даверлівыя; бо жніво будзе зьнішчана, і ня будзе зьбіраньня пладоў.
11 Здрыгайцеся, бязрупатлівыя, дрыжыце даверлівыя, разьдзеньцеся, агаліце сябе й паперажыце сьцёгны.
12 Будуць біцца ў грудзі праз прыемныя полі, праз плодныя вінішчы.
13 Цернь а бадзючае кустоўе будуць расьці на зямлі люду Майго; але, на ўсіх дамох пацехі вясёлага места;
14 Бо палацы будуць пакінены, груд места будзе кінены, сьцены а вартавыя вежы стануць пячорамі на векі, і радасьцяй дзікіх аслоў, і пасьцьбішчам стадам,
15 Пакуль ня выльлецца на нас Дух з вышы, і ня будзе пустыня садам, і сад ня будуць мець за лес.
16 І тады будзе жыць на пустыні суд, і справядлівасьць застанецца ў садзе.
17 І супакой будзе творам справядлівасьці, і справаю справядлівасьці будзе цішыня а пэўнасьць на векі.
18 І люд Мой будзе жыць у гасподзе супакойнай, на сялібе бясьпечнай, у супакойных зацішках.
19 І будзе йсьці град на схон лесу, і места спусьціцца на нізкое месца.
20 Шчасьлівыя вы, што сееце ўсюдых ля водаў, пушчаеце ногі вала а асла.