1 Кіраўніку хору. На струнных снадзях. Навука Давідава.
2 Нахіні вуха да малітвы мае, Божа, і не хавайся ад маленьня майго.
3 Зваж на мяне й адкажы імне; я ўзрушыўся ў гутарцы сваёй і ўздыхаю,
4 Ад голасу злосьнікаў, ад відзеньня ўціску нягодных, бо яны сьхінаюць на мяне бяспраўе і ў гневе чуюць непрыязьньства да мяне.
5 Сэрца мае дрыжыць у нутру маім, сьмяротныя жахі напалі на мяне;
6 Боязнь а дрыгота прышлі на мяне,
7 І сказаў я: «Хто даў бы імне крылы, як у галуба? я паляцеў бы й супачыў бы;
8 Вось, я павалачыўся б далёка і жыў бы на пустыні (Сэля),
9 Пабарзьдзіў бы знайсьці схоў сабе ад буйнога ветру а віхру.
10 Зьнішч, Спадару, падзялі мовы іхныя, бо я бачыў усілствы а звады ў месьце;
11 Дзень і ноч яны абходзяць па сьценах яго; і цяжкая праца, і бяда ў ім;
12 Нягоднасьць сярод яго, ня сходзе з вуліцы яго ўціск а ашука.
13 Гэтаж ня злосьнік наругаецца імне, — гэта я сьцерпіў бы; не праціўнік мой вяльмуецца над імною, — ад яго я схаваўся б;
14 Але гэта ты, — людзіна, раўня імне, блізкі прыяцель мой, знаёмы імне,
15 Што разам мы прыемна радзіліся, да дому Божага хадзілі грудам.
16 Няхай сьмерць спустоша іх, няхай зыйдуць да шэолю жывыя; бо ліха ў гасподзе іхнай, у сярэдзіне ў іх.
17 Я да Бога гукаю, і СПАДАР вывальняе мяне.
18 Увечары, і нараніцы, і паўднём я буду жаліцца а ўздыхаць, і Ён чуе голас мой;
19 Ён выбаве душу маю бясьпечна зь бітвы, што я маю, бо шмат было іх на мяне.
20 Выслухае Бог, і адкажа ім Тый, што сядзіць спрадвеку (Сэля); бо няма зьмены ў іх, і не баяцца Бога.
21 Ён выцягнуў руку сваю на тых, што ў супакою зь ім, ён узрушыў змову сваю.
22 Лагаднейшыя за масла вусны ягоныя, вайна, адылі, была ў сэрцу ягоным; словы ягоныя былі мякшыя за аліву, яны, адылі, аголеныя мячы.
23 Узвалі цяжар свой на СПАДАРА, і Ён будзе жывіць цябе. Ня дасьць Ён ніколі справядліваму пахіснуцца.
24 Але, Ты, Божа, спусьціш іх да ямы загубы, і крывапіўцы, і ізраднікі не дажывуць палавіцы дзён сваіх. Але я спадзяюся на Цябе.